حرکت، بیرته راستون شو.

“اوس پخپله ښوونځي ته ځم. نور دا احساس نه کوم چې له نورو پاتې یم.”

“نوې پښې مې ژوند بدل کړ — پخپله پوهنتون ته ځم او په عزت ژوند کوم.”

“له ټپ وروسته مې فکر کاوه چې بیا به هیڅکله په خپل پخلنځي کې ونه دریږم. اوس هره ورځ دریږم.”

“کله چې زما صبر ختم شوی و، دوی صبر وکړ. اوس په دې بریس یوازې بازار ته ځم.”

“په امساوو راغلم او پر خپلو پښو ولاړم. تر اوسه یې باور نه کوم.”

“دولس کاله مې انتظار وویست. برابرول یې یو ماسپښین ونیو او پاتې ژوند یې مې بدل کړ.”

“زما د لور بریس ځانګړی د هغې لپاره جوړ شوی او څومره چې لوییږي، ورته برابروي یې.”

“بیا کولای شم د خپل زوی لاس ونیسم او په دنده کې خپل اوزار ټینګ کړم. لاس یوازې لاس نه دی.”

“لیکم، ډوډۍ خورم، کار کوم — په هغه لاس چې دوی راته جوړ کړ. نور ځان د چا پیټی نه ګڼم.”

“له ما سره یې د انسان په څیر چلند وکړ، نه د یوې دوسیې. ساپورټ پوره برابر دی او درد تللی.”

“له لومړۍ اندازې تر وروستي عیار، هیڅکله یې بیړه ونه کړه. بیا جماعت ته ځم.”

“دې ساپورټ زما خپلواکي راوګرځوله. د کور زینې بې مرستې خیژم.”

“له لرې لارې راغلم؛ د هرې ګړۍ ارزښت یې درلود. اوس ټوله ورځ د خپل دکان تر دخل شا ولاړ یم.”

“پښه یې راته برابره کړه او هیڅکله یې زما له وسه زیات څه ونه غوښتل. بیا د خپلې کورنۍ په منځ کې یم.”

“پښه مې له لاسه ورکړه، اراده مې نه. دوی زما ارادې ته د دریدو ځای جوړ کړ.”