حرکت، دوباره برگشت.

“حالا خودم به مکتب میروم. دیگر احساس نمیکنم که از دیگران پس مانده‌ام.”

“پای نو زندگی‌ام را تغییر داد — خودم پیاده تا پوهنتون میروم و با عزت زندگی میکنم.”

“بعد از جراحت فکر میکردم دیگر هیچ‌وقت در آشپزخانه خود ایستاد نمیشوم. حالا هر روز ایستاد میشوم.”

“وقتی حوصله‌ام تمام شده بود، آنها حوصله کردند. با این بریس حالا تنها تا بازار میروم.”

“با عصاچوب آمدم و با پای خود رفتم. تا حالا هم باورم نمیشود.”

“دوازده سال انتظار کشیدم. عیار کردنش یک بعدازظهر را گرفت و باقی زندگی‌ام را تغییر داد.”

“بریس دخترم خاص برای خودش ساخته شده و هر قدر کلان میشود، برایش عیارش میکنند.”

“باز میتوانم دست بچه‌ام را بگیرم و سر وظیفه ابزار خود را محکم کنم. دست، تنها یک دست نیست.”

“مینویسم، نان میخورم، کار میکنم — با دستی که برایم ساختند. دیگر خود را بار دوش کسی حس نمیکنم.”

“با من مثل یک انسان رفتار کردند، نه مثل یک دوسیه. ساپورت کاملاً جور است و درد رفته.”

“از اولین اندازه تا آخرین تنظیم، هیچ‌وقت عجله نکردند. باز به نماز جماعت میروم.”

“این ساپورت استقلالم را پس داد. زینه‌های خانه را بی‌کمک بالا میشوم.”

“راه دوری آمدم؛ ارزش هر ساعتش را داشت. حالا تمام روز پشت دخل دکان خود ایستاد میشوم.”

“پایم را عیار کردند و هیچ‌وقت بیشتر از توانم از من چیزی نخواستند. باز در بین فامیل خود هستم.”

“پایم را از دست دادم، اراده‌ام را نه. آنها برای اراده‌ام جای ایستادن ساختند.”